Kwiecień. Edukacyjne plany.

 No to zaczynamy od nowa. Mamy kwiecień. No i wypadałoby coś poplanować. Obmyślić plan edukacyjny dla Lilki. Włożyć w jakieś ramy to co robimy. Ale czasem się zastanawiam czy warto? Czy mam na to siły? Co z tego, że sobie planuje jak przychodzi co do czego  i nie wychodzi? Tak jak marcowe plany. Niestety nie byłyśmy w stanie zrealizować tego co sobie zaplanowałyśmy.

Fakt faktem w sumie powinnam być przyzwyczajona no ale chciało by się więcej. Nie pierwszy raz nie udało się to co planowaliśmy. Tak niestety wygląda praca z Lilką. Życie z Lilką. Fakt faktem niby nauczyliśmy się, że za dużo planować nie warto. Ale ten typ już tak ma. Żeby nie zwariować planuje. Leki, jedzenie, nawodnienie wszytko z zegarkiem w ręku. Już tyle lat a nadal przeżywam jak mi się nie udaje czegoś tam zrobić co sobie zaplanuje. No cóż ten typ tak ma.

Zaczynamy od nowa…

W tym miesiącu plan jest taki: Zaczynamy od nowa. Haha… jakbyśmy co chwila tego nie robili.  Spróbujemy inaczej. Co ma być to będzie. I tyle. Zamiast sobie planować i organizować bierzemy co jest. Potem spiszemy co było.

Jak narazie jest piękne słońce. Wiec korzystamy. Spacerujemy, piknikujemy, bujamy się, łapiemy zające. Szukamy dętki do koła w rowerze co by pojeździć bo nasza się rozpadła. Zwiedzamy okolicę. Łapiemy lato. Bo normalnie lato przyszło w tym kwietniu. I bardzo się z tego powodu cieszymy. Bo my ciepłolubne bestie 🙂 Mogło by być jak dla nas cały czas.

 

 

Tak u nas w okolicy pięknie!

 

 

Cappuccino. Koniecznie na mleku migdałowym. Koniecznie dużo pianki. Koniecznie cykoria. I duuużo cukru.

I kiedy tak się piknikujemy to czytamy sobie książki. Podróżujemy palcem po mapie. Marzymy. Sprawdzamy czy ptaszki zjadły wszystko co im w zimie wywiesiliśmy. Pijemy cappuccino  (nowa miłość Lilki) w promieniach słońca.  Robimy zdjęcia. Biegamy. Nawiązujemy nowe kontakty. Gadamy sobie o humorach i nastrojach. Rysujemy śmieszne buźki. Lilka coraz chętniej chwyta za kredki ( i to nie tylko te żelowe) – co jest dla nas mega sukcesem! Każdy obrazek do dla nas to święto. Zbieramy wspomnienia po prostu.

 

Czego chcieć więcej? Ten uśmiech daje tyle energii!!

Ale i uczymy się życia na wsi. A ono wcale takie lekkie nie jest. Pracy dużo. Zwłaszcza wiosną.

Walczymy też. Bo kiedy pierwsze wiosenne burze za oknem to i u Lili trochę się miesza…ale nie ma co.. nie dajemy się.

I doceniamy! Doceniamy bardzo. Bo kiedy masz ten luksus, że możesz wyjść kiedy tylko chcesz. Kiedy możesz ćwiczyć jazdę na wózku. Kiedy możesz uciekać rodzicom. Pyskować i w końcu czuć się wolnym!? Być dzieckiem! Bezcenne!!

Plac Zabaw. Kto by nie lubił?! 

Bo to tak jak mi dziś facebook przypomniał co pisałam cztery lata temu:

"Nie czekaj , aż będzie łatwiej , prościej , lepiej . 
Nie będzie. Trudności będą zawsze. Ucz się być szczęśliwym tu i teraz. Bo możesz nie zdążyć ..."
I niech ta pogoda już taka nam zostanie!! Bo jak nie to się do Australii wyprowadzimy!! ;-p
O takiej o! Australii.  Zdjęcie z tej <klik> książki.

 

 

Polecam: Zupa Chrzanowa

 

Wielkanoc równa się żurek. Ale jakoś u nas w domu żurek nie jest darzony wielką miłością. Zupełnie nie mam pojęcia dlaczego. Ja uwielbiam. Zwłaszcza w dobrym chlebku i z jajkiem. Zresztą ja wszytko co kwaśne i z toną majeranku lubię. Ale dla mnie jedynej gotować to jakoś tak nieee. Ale za tu w naszym domu od zeszłego roku hitem stała się zupa chrzanowa. Nawet Lilianna bardzo się z tą zupką polubiła. Zobaczymy czy i w tym roku będzie jej smakowała. Niestety nigdzie w okolicy nie znalazłam świeżego chrzanu więc będziemy się posiłkować takim słoikowym ale mam nadzieję, że wyjdzie równie smaczna.

W sume nie wiem dlaczego tak rzadko zupę chrzanową robię? Jest pysznie kremowa. Lekko szczypie w język. Lekko kwaśnawa.  Bardzo aromatyczna i rozgrzewająca.

Przepis jest najprostszy z prostych ( chyba w uproszczaniu przepisów jestem mistrzynią).

Chcecie przepis? Na pewno. A jak nie to i tak Wam dam:) I szczerze polecam. Jest pyszna.

Do zupy idealnie pasuje podpieczona biała kiełbasa i oczywiście jajo. Można podać też podsmażone z cebulką ziemniaki.

A jaki jest wasz hit Wielkanocny? Może podrzucicie coś co i w naszym domu stanie się nowym hitem? Ja tam lubię trochę poeksperymentować w kuchni 🙂

 

Jak nie zwariować. Endorfiny.

 

Tak jak dzisiaj mi się nie chce to po prostu jest nie do opisania! . Słońce tak pięknie świeci. Normalnie wiosna. I w sumie gdyby nie to, że Lilka chora a Maciej w Wielkim Mieście to może bym wstała i poszła biegać?!  No i to -14. Tylko, że mi się taaak nie chce. Często tak mam ;-p A ty?? Ale wtedy przypominam sobie jak fajnie jest po. Jak już pobiegam czy poćwiczę albo zwyczajnie pospaceruje jest łatwiej. Tak to kolejny sposób na to jak nie zwariować!  Endorfiny!

Endorfiny to hormony szczęścia – odpowiadają za lepsze samopoczucie, uczucie przyjemności i dodają energii.

Ekstra tylko skąd je brać?

W naturalnych warunkach produkuje je każdy z nas. Wytwarzane są w przysadce mózgowej i rdzeniu kręgowym. Są endogennymi opioidami. Potrafią działać cuda:)

I całkiem prosto można naszym organizmom pomóc podnieść ich poziom w organizmie. Oto one:

Ta czarna kropka przed nami to tata. Kiedyś go dogonimy. Fajnie się biega samemu ale razem też jest wesoło!

Aktywność fizyczna. Kiedy mieszkaliśmy w mieście uwielbiałam biegać wczesnym rankiem. Raz, że najczęściej tylko wtedy mogłam, dwa ta cisza i spokój która panuje o poranku działa jak balsam. A już najfajniej było w niedzielę rano. Fajnie biegało się z sąsiadką bo wtedy miałyśmy najczęściej najzwyczajniej czas na plotki. Czekam na wyższe temperatury i wracam do produkcji hormonów szczęścia w ten sposób. Choć świetnie czuję się biegając w niskich temperaturach takie jak dziś przerażają. Ja nie wiem co roku mówię, że zainwestuje w odpowiednią garderobę ale jakoś zawsze nie wychodzi. Teraz najcześciej jednak wspieram się innymi metodami. Ale też wtedy gdy Lilka ma trudniejsze chwile i nie mogę wyjść z domu. Musze być blisko. I wtedy fajnie sprawdza się rower stacjonarny.  Polecam również trening z piłką ( podkradam Lilce tą taką rehabilitacyjną;-p). Super są też te dni kiedy jedziemy z Lilką na rehabilitacje na basenie.  Wtedy najlepiej czuję, że mam mięśnie. Ale pracę w ogródku też tu dopisuję.

Co mi to daje? Endorfiny! Spokój. Oderwanie się od wszystkiego.  Siły! Chwilę, kiedy nikt niczego ode mnie nie chce! Chyba dla tego jednak bieganie najfajniejsze. Wkładam buty na nogi, słuchawki w uszy i w pole! I choćby miało to być 15 minut daje wiele! I to nie jest bieganie wyczynowe. To mój rytm, moje tempo. Na olimpiadę nie pojadę ale swoje wygrywam. Tylko czasem, a nawet często, muszę najpierw z sobą powalczyć niestety. Zwłaszcza zimą.

I jak tu nie odpoczywać?

Bo wiem, że są też inne metody na podniesienie poziomu endorfin.

Taniec – pobudza zmysły i mózg, który wytwarza endorfiny pod wpływem ruchu. To w sumie aktywność fizyczna ale ma trochę więcej „plusów dodatnich”. Kiedy tańczymy zwłaszcza z kimś  dzięki przyjaznemu dotykowi, oprócz endorfin wydzielają się oksytocyna, serotonina, dopamina. Muzyka także oddziałuje na nasze mózgi. Dzięki niej czujemy się szczęśliwi i nastawieni pozytywnie do świata. Taniec dodatkowo pomaga w odchudzaniu i akceptacji własnego ciała. Czasami z Lilką włączamy muzyczkę na cały regulator i szalejemy. Tak jak nas muzyka niesie. Znaczy się tańczymy.  Kto to widział niech sobie lepiej nie przypomina teraz ;-p

Seks. Podczas aktu płciowego w naszych mózgach dzieje się magia.  Hormony szczęścia działają na nas pozytywnie i są naturalnym antydepresantem. I choć to sprawa, która bardzo często spada zupełnie na dalszy plan w rodzinach z niepełnosprawnym dzieckiem może warto o tym pamiętać i pielęgnować? Nie tylko ze względu na endorfiny. Ale to kiedyś…

Prysznic. Najlepiej raz zimny, a raz ciepły bo pobudza krążenie oraz dotlenia mózg. Przyczyni się nie tylko do lepszej pracy mózgu, ale i dobrej kondycji ciała. Cellulity i te sprawy na przykład. Dobrze jest zawsze zakończyć kąpiel takim zimnym prysznicem. Kiedyś nie lubiłam. Raczej wolałam się gotować w wrzątku. Teraz szukam odwagi na kąpiel w jeziorze nie koniecznie latem.

śmiech + wspólne głupotki = endorfiny

 

Śmiech – Dobry kabaret, komedia zawsze w cenie. Dobre towarzystwo. Gilgotki ( to uwielbia zwłaszcza Lilka). To wszystko wywołuje uśmiech na twarzy i pobudza endorfiny. Ostatnio popłakałam się prawie ze śmiechu oglądając to KLIK .

Twarz. Takie proste a jak skuteczne. Rozluźnij czoło, tak aby zniknęły zmarszczki i rozciągnij brwi. Odpręż się. Postaraj się przez dłuższy czas utrzymać gładkie czoło, ponieważ jest to sygnał do mózgu, że jesteś odprężony.  A jak połączysz to z Medytacją/ treningiem autogennym sukces jest murowany. I nie wpływa na dodatkowe kilogramy.

No i te gorzej wpływające na figurę:

Banan. Śledź. Owsianka.  Zawierają magnez, witaminę B, kwasy tłuszczowe omega-3 i inne substancje pobudzające organizm do produkcji endorfin. Owsianka zawiera węglowodany złożone, które przyczyniają się do podniesienia cukru we krwi i dodają energii, a jednocześnie poprawiają nastrój. Ale nie ma jak  Czekolada – podobno po zjedzeniu kawałka (nie koniecznie zaraz całej tabliczki) w naszym mózgu pobudzają się endorfiny. Przeciwdziała depresji i pobudza hormony szczęścia.

 

I oczywiście co najważniejsze. Umiar. Złoty środek. Wszytko w naszych granicach. Nic na siłę. Wszytko musi dawać nam komfort. Wszystko uzależnione jest od naszego stanu zdrowia. No i lepiej dawkować endorfiny małymi dawkami ale regularnie.

To co wy wybieracie na dziś? Albo jakie macie swoje patenty na podniesienie poziomu endorfin?

Jak tylko Lilka wstanie idziemy tańcować. A potem może smażone banany?

Pięknego niedzielnego popołudnia!

 


 

 O innych patentach na to jak nie zwariować możecie poczytać:
 

Zachwyt.

Jest już strasznie późno. Pora iść spać. Wszak o sen dbać trzeba🤪 Ale jakoś ilość wrażeń i emocji dnia dzisiejszego nie pozwala mi zasnąć.

No chyba że to głód. Tak tak znów się odchudzam🤪 zreszta ja tak permanentnie. Może kiedyś się uda:-p

Wczoraj jedna z moich  bliskich koleżanek napisała na fanpejdzu swojego niepełnosprawnego syna o tym jak on postawił na swoim i wyrwał innemu dziecku zabawkę. Trochę się tłumaczyła dlaczego to robi.

Kurcze jak ja ją doskonale rozumiem.

Kiedyś, jak jeszcze Lilka była bardzo mała, bardzo oburzało mnie ( i nie tylko mnie) jak jeden z autystycznych niemówiących kolegów Lilki, którego spotykaliśmy na zajęciach, rzucał głównie mięsem ( i nie o schabowym tu mówię).

Jaka ja byłam zszokowana jak usłyszałam ze to sukces! No jak? Sukcesem to może być „ mama” „tata” a nie „**uj” czy inna „**rwa”.

Dzisiaj ich rozumiem. Doskonale. Tak strasznie się cieszę kiedy moje niespełna 9 letnie dziecko w pełni świadomie mi się sprzeciwia i pokazuje że ma inne niż ja zdanie. I jeszcze najlepiej jak mi po swojemu pyskuje.

Tylko niech nikt jej tego nie czyta. Wszak to tak strasznie nie wychowawcze, żebym się tym cieszyła co nie?🙀

Bo kiedy Ty się zachwycasz pierwszym wierszykiem to oni zachwycają się jakimkolwiek wypowiedzianym głośno słowem.

Bo kiedy Ty zachwycasz się kolejnymi sukcesami na olimpiadzie matematycznej swojego dziecka to ktoś cieszy się z wyrwanej innemu dziecku zabawki przez swoje niepełnosprawne dziecko.

Bo kiedy ty kibicujesz swojemu dziecku na zawodach karate ktoś kibicuje swojemu  dziecku które stawia swoje pierwsze kroki.

Każdy z nas ma swój świat. Każdy z nas żyje pod swoim własnym kamieniem.

Ale wszystkich nas powinno łączyć jedno. Zachwyt nad tym co mamy. Choćby była to dla kogoś mała i absurdalnie błaha a nawet wstydliwa rzecz. Jest nasza – najważniejsza:-)

I tylko takich chwil zachwytu na nadchodzący dzień wam życzę!

Doceńcie najdrobniejsze rzeczy!

Przytulcie i powiedzcie swoim dzieciom jakie to ważne!

Cudego dnia!

 

 

Polecam. Zimna Kawa.

Siedzimy dziś cały dzień „w łóżku”. Kolejny dzień.   I nie nie zupełnie nie dlatego, że nam się nie chce. Że nie mamy nic ciekawego do roboty. Taki Slow Life.

My po prostu uczymy się cierpliwości oplatanej miłością. Od lat tak samo.

Z tyłu głowy kłębią się myśli, że tyle do zrobienia. Tyle rzeczy czeka, tyle nieodebranych telefonów, nienapisanych maili, nieumytych garów :-p

Muszą poczekać. Ba poczekają. I świat się nie zawali.

Zbieramy wspomnienia.

Są takie dni, że pod „tym naszym kamieniem” wszystko inne się nie liczy. Liczą się tylko przytulańce, całuski i wspólne chwile.

Słuchamy piosenek z kucyków przeplatając je serduszkiem pukającym w rytmie czcza. Czytamy bajeczki. Marzymy o przyszłości. Opowiadamy głupotki.  Wygłupiamy się.

A że jest to przeplatane przez ryk ssaka czy szum tlenu no cóż taki lajf czy tam klimat.

Te chwile uczą nas cierpliwości, dają do myślenia, każą zwolnić. Przypominają, że rzeczy doczesne nie zając nie uciekną.  Teraz my jesteśmy sobie potrzebni. I nawet zimna kawa jest wtedy fajna.

 

Fajnie się tak zatrzymać.

A jeszcze fajniej jak nic z zewnątrz tego nie wymusza.

Polecamy na weekend. Spróbujecie??

Na koniec troszkę fotek. Więcej na bieżąco na Lilkowym instastory.